Protetyka.eu - Serwis poświęcony protetyce.

Licówki bez szlifowania zębów – teraz to możliwe

admin — Sat, 31 Mar 2012 19:46:16 +0000

Protetyka i stomatologia estetyczna są obecnie bardzo dynamicznie rozwijającymi się dziedzinami. Badania prowadzone przez naukowców pozwalają na pozyskiwanie innowacyjnych materiałów, dzięki którym możliwe stwarzanie nowych technologii, pozwalających na mniej inwazyjne metody leczenia zachowawczego oraz uzyskanie pożądanego efektu kosmetycznego. Żyjemy w czasach, w których nasz wygląd bardzo często decyduje o naszym sukcesie – obecnie promienny, zdrowy uśmiech nie jest już tylko domeną aktorów i dziennikarzy. Niestety w większości przypadków nasze zęby nie są ani idealnego koloru, ani nie są właściwie ustawione w łukach. Niekorzystny wygląd zębów w przednim odcinku łuku często rzutuje negatywnie na naszą samoocenę.

Zęby sieczne stałe przednie wyrzynają się zazwyczaj jako pierwsze, w wieku około 6-7 lat, kiedy dzieci są bardzo aktywne fizycznie, dlatego też często dochodzi do ich urazów. Zdarzenia te często kończą się odłamaniem brzegów siecznych, czy nawet złamaniem korony. U niektórych osób dochodzi także do zapalenia miazgi, nie tylko wskutek urazów mechanicznych, ale z powodu próchnicy. Zęby po leczeniu kanałowym mają niestety tendencję do przebarwiania się, przez co uśmiech traci na swojej wartości. Dalszymi czynnikami, które trwale rzutują na wygląd zębów są trwałe, trudne do usunięcia przebarwienia pojawiające się w trakcie terapii niektórymi lekami, np. przy podawaniu tetracyklin w okresie niezakończonego rozwoju zębów stałych.

Poprawienie estetyki i wzmocnienie struktury zębów w przednim odcinku łuku może zostać osiągnięte na wiele sposobów, można stosować różnego rodzaju korony protetyczne lub też licówki ceramiczne. Lub z materiałów złożonych (kompozytowe). Niestety większość z wymienionych metod ma charakter inwazyjny, tzn. wymaga częściowego lub całkowitego oszlifowania zęba. O ile dla zębów martwych taki proces nie niesie większego zagrożenia, o tyle dla zębów z żywą miazgą proces szlifowania, nawet przy prawidłowym chłodzeniu może zakończyć się powikłaniem w postaci zapalenia miazgi i koniecznością leczenia endodontycznego, które jest dość kosztowne. Alternatywą są licówki kompozytowe, którymi pokrywa się powierzchnię wargową zębów, są one wprawdzie tańsze od licówek ceramicznych, oraz koron, ale nie zapewniają one idealnej estetyki. Należy pamiętać, że szkliwo nie posiada możliwości regeneracji – raz usunięte musi być zastąpione poprzez wypełnienie. Dlatego przy podejmowaniu decyzji o inwazyjnych metodach leczenia mających na celu poprawę estetyki należy wziąć pod uwagę argumenty za i przeciw w konkretnym przypadku. Alternatywą dla tradycyjnych licówek i koron protetycznych są licówki bez szlifowania – obecnie oferowane są one przez wielu producentów, dlatego możliwe jest wybranie spośród kilku systemów. Istota licówek bez szlifowania opiera się na ich zredukowanej grubości, przy jednoczesnym zachowaniu odporności mechanicznej oraz wysokiej estetyki. Dzięki zmniejszeniu ich grubości nie jest zazwyczaj konieczne szlifowanie zęba, tak więc nie usuwa się szkliwa.

Licówki bez szlifowania wykonywane są indywidualnie na podstawie pobranych w gabinecie wycisków zębów pacjenta. Gotowe modele są odsyłane do producenta licówek, gdzie zostają zeskanowane i przetworzone na obraz trójwymiarowy. Dopiero na podstawie obrazu cyfrowego oraz oprogramowania CAD/CAM wycinane są odpowiedniego kształtu licówki, dostosowane do potrzeb pacjenta. Kolor licówek oraz ich stopień przezierności są ustalane wcześniej w gabinecie wraz z pacjentem. Licówkami bez szlifowania można odbudować tkanki zęba, jeżeli ubytki nie przekraczają 30%. Dzięki takim cienkim licówkom można znacznie poprawić estetykę, nie tylko rozjaśniając odcień zębów, ale i zamykając niewielkie niedoskonałości, takie jak np. diastema. Licówki tego typu nadają się do poprawy estetyki w zębach przebarwionych, np. wskutek wspomnianego leczenia antybiotykami z grupy tetracyklin, czy też leczenia kanałowego. Także ubytki na powierzchni wargowej zęba można w ten sposób łatwo i estetycznie skorygować. Oczywiście przed założeniem licówek konieczne jest usunięcie próchnicy oraz wypełnienie ubytków. Zabieg zakładania licówek bez szlifowania z uwagi na swoją nieinwazyjność jest zupełnie bezbolesny, przez co nie wymaga podawania znieczulenia.

Istotną cechą przy każdym podejmowanym leczeniu jest oczywiście trwałość uzyskanego efektu. Licówki bez szlifowania przy prawidłowym założeniu oraz przestrzeganiu przez pacjenta zaleceń lekarskich utrzymują się nawet kilkanaście lat. Najlepsze efekty daje umieszczenie licówek bez szlifowania przy prawidłowym zgryzie – jeżeli występują wady zgryzu, to często konieczne jest najpierw odbycie leczenia ortodontycznego. Część stomatologów zaleca dodatkowo wybielenie zębów przed wykonaniem licówek, dzięki czemu osiągany jest polepszony efekt estetyczny.

Dzięki małej inwazyjności zabiegu oszczędzane jest szkliwo zęba, co zmniejsza także ryzyko powstania nadwrażliwości pozabiegowej. Ponadto w przypadku konieczności wymiany licówek na nowe możliwe jest dopasowanie tkanek do nowych uzupełnień, inaczej niż w przypadku tradycyjnie oszlifowanych zębów, gdzie takie opcje są dość ograniczone.

Pomimo wielu swoich zalet licówki bez szlifowania mają jednak także ograniczenia w stosowaniu, ze względu na swoją grubość nie mogą one być stosowane do korygowania kształtu zęba w dużym zakresie, a więc nie są tak uniwersalne jak tradycyjne licówki i korony protetyczne. Tak samo jak w przypadku innych uzupełnień protetycznych licówek bez szlifowania nie stosuje się u pacjentów z niewystarczającą higieną jamy ustnej, oraz w przypadku występowania chorób przyzębia. Wady zgryzu znacznego stopnia również mogą być przeciwwskazaniem do wykonania tego rodzaju uzupełnień; zwłaszcza dotyczy to pacjentów, u których obecne są ubytki pochodzenia niepróchnicowego w okolicy szyjek zębowych spowodowane urazem zgryzowym. Licówki bez szlifowania są rozwiązaniem droższym od tradycyjnych licówek oraz koron protetycznych. Średni koszt wykonania licówki bez szlifowania dla jednego zęba to około 1400-1500 złotych.

Wyszukiwane:

Kleje do protez

admin — Mon, 31 Oct 2011 23:20:41 +0000

Wielu pacjentów korzystających na stałe ruchomych uzupełnień protetycznych stosuje również rożnego rodzaju kleje, mające na celu wzmocnienie przylegania płyt protez do podłoża. Ruchome uzupełnienia protetyczne powinny być tak skonstruowane, aby mogły być one utrzymywane poprzez pracę mięśni jamy ustnej we właściwej pozycji oraz aby nie ulegały one wyważaniu. Niestety w niektórych trudnych przypadkach nie jest to niestety możliwe; najczęściej zachodzi to wówczas, gdy w jamie ustnej pacjenta wyrostki zębodołowe uległy znacznemu zanikowi, przez co retencja protezy jest niewystarczająca, co prowadzi do jej przesuwania się w czasie żucia, czy mówienia. Wówczas zastosowanie klejów do protez pomaga we właściwym użytkowaniu takiego uzupełnienia. Innym wskazaniem do stosowania klejów do protez jest niewystarczające wydzielanie śliny, przez co uzupełnienie gorzej przylega do tkanek jamy ustnej. Problemy z utrzymaniem stabilności protez występują szczególnie w przypadku zaniku wyrostków zębodołowych dolnych. Innym wskazaniem do stosowania klejów jest rehabilitacja protetyczna pacjentów z rozszczepem podniebienia oraz wewnątrzustnymi protezami stosowanymi u osób po zabiegach chirurgicznych w przebiegu chorób nowotworowych jamy ustnej. Niektórzy stomatolodzy polecają stosowanie klei do protez w pierwszych dniach adaptacji, ze względu na to, że poprawiają one pewność siebie podczas mówienia czy uśmiechania się, co ma wpływ na nastawienie pacjenta do konsekwentnego użytkowania nowego uzupełnienia.

Obserwuje się niekorzystne zjawisko wykorzystywania klejów protetycznych przez pacjentów z niewłaściwie dopasowanymi protezami, np. użytkowanymi już przez jakiś czas, lub też nieodpowiednio skonstruowanych. W pierwszym przypadku powinno się podścielić protezę, aby była dopasowana do zmienionego podłoża. Stosowanie klei w takim wypadku nie przynosi pożądanych efektów, ponieważ źle ukształtowana proteza może uszkadzać tkanki miękkie oraz przyczyniać się do szybszej resorpcji tkanki kostnej. Wielu pacjentów decyduje się na stosowanie klei do protez bez konsultacji z lekarzem stomatologiem, przez co w wielu przypadkach pogarsza stan swojej jamy ustnej. Nawet jeżeli zastosowanie kleju przynosi chwilową poprawę, to po jakimś czasie źle dopasowane uzupełnienie staje się przyczyną urazów, które mogą także ulegać zakażeniu. Poza tym źle dopasowane uzupełnienie może ulegać pęknięciu, ze względu na nierównomierne rozłożenie sił w trakcie pracy narządu żucia.

Kleje do protez występują najczęściej w postaci proszku lub żelu. Kleje oparte na proszkach zawierają najczęściej gumy pochodzenia roślinnego lub też polimery, które stają się lepkie i tworzą żele przypominające mucynę po kontakcie z wodą. Ze względu na zwiększenie lepkości podnoszą one przyleganie do podłoża. Ponadto kleje mogą zawierać również związki przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze.

Kleje w formie proszku powinny być stosowane poprzez oprószenie mokrej powierzchni protezy przylegającej do podłoża preparatem przed włożeniem uzupełnienia do ust. Kleje w formie żelu oparte są na połączeniu naturalnych gum drzewnych, gęstych żeli organicznych oraz substancji pomocniczych, takich jak barwniki, czy dodatki poprawiające smak. W przeciwieństwie do proszków, kleje w formie żelu są wodoodporne i zapobiegają przedostawaniu się wody pomiędzy płytę protezy, a tkanki do niej przylegające. Ważne jest, aby nie nakładać zbyt grubej warstwy kleju na płytę protezy, ponieważ nie jest to korzystne. Klej powinien stanowić jedynie cieniutką warstwę na powierzchni płyty, wówczas jego zastosowanie nie powoduje ucisku tkanek, na których spoczywa proteza.

Z niektórych przeprowadzonych ostatnio badań wynika, że kleje do protez mogą niekorzystnie wpływać na pacjentów stosujących dietę niskosodową lub bezsodową. Zwłaszcza kleje o formule proszków mogą łatwiej uwalniać większą ilość sodu do śliny, co ma związek z większą powierzchnią pudru w stosunku do żelu. Innym obserwowanym możliwym działaniem niepożądanym jest możliwe powstawanie stanów zapalnych jamy ustnej, w wyniku ułatwionego namnażania się bakterii i grzybów. Zazwyczaj ma to związek z niewłaściwym utrzymywaniem higieny jamy ustnej oraz protezy przez pacjenta. Innym działaniem niepożądanym jest obniżanie pH w jamie ustnej, co negatywnie odbija się zarówno na mineralizacji uzębienia resztkowego, jak i na stanie błon śluzowych ze względu na zmianę składu mikroflory jamy ustnej. Ponadto należy zwrócić uwagę, aby kleje do protez nie były połykane, co ma miejsce szczególnie wówczas, gdy nakładany jest nadmiar preparatu. Niektóre kleje ze względu na zwiększoną zawartość cynku przy ich zbyt częstym połykaniu mogą powodować zatrucia wynikające z nadmiernej podaży tego pierwiastka w organizmie. Warto jest przed zastosowaniem preparatu zapoznać się również z jego składem, ze względu na występującą u niektórych osób nadwrażliwość na któryś ze składników kleju.

Aby ograniczyć do minimum ryzyko wystąpienia objawów niepożądanych konieczne jest dokładne oczyszczanie zarówno jamy ustnej, jak i protezy z resztek kleju po danym okresie użytkowania. Niewskazane jest przyklejanie protezy do powierzchni jamy ustnej na dłuższy czas, ponieważ nie można wówczas dokładnie oczyszczać powierzchni uzupełnienia. Poza tym umocowana na dłużej do błon śluzowych proteza może zakrywać zmiany w jamie ustnej powstałe wskutek działania sił żucia oraz przesuwania się uzupełnienia.

Ceny klejów do protez zawierają się najczęściej pomiędzy 13 a 20 zł za objętość około 40 ml. Dostępne są kleje specjalnie dostosowane do potrzeb pacjentów uczulonych na substancje pochodzenia roślinnego, kleje wspomagające odświeżanie oddechu, czy też łagodzące podrażnienia, np. z dodatkiem aloesu. Preparaty tego typu najlepiej jest nabywać w gabinetach stomatologicznych lub aptekach, zarówno ze względu na możliwość otrzymania fachowych porad, jak i pewność, że zakupiony produkt został wyprodukowany i przechowywany w sposób zapewniający bezpieczeństwo jego użycia.

Bibliografia:

Arthur O. Rahn, Plummer, John R. Ivanhoe, Textbook of Complete Dentures, PMPH-USA, 2009
Deepak Nallaswamy ,Textbook of Prosthodontics, Jaypee Brothers Publishers, 1996
Michael I. MacEntee,Frauke Müller,Chris Wyatt Oral Healthcare and the Frail Elder: A Clinical Perspective, John Wiley & Sons, 2010

Wyszukiwane:

Adaptacja do uzupełnień protetycznych

admin — Tue, 25 Oct 2011 21:53:06 +0000

Uzupełnienia protetyczne są powszechnie stosowanym w stomatologii rozwiązaniem problemu osłabienia struktury zęba lub też częściowej lub całkowitej utraty uzębienia. Dzięki ich zastosowaniu zostaje przywrócona prawidłowa funkcja żucia i mowy oraz poprawiona kosmetyka, co znacząco pomaga w przywróceniu pacjentowi pewności siebie.

Niestety, pomimo że uzupełnienia protetyczne są wykonywane indywidualnie na podstawie pobieranych od pacjenta wycisków, które odwzorowują relacje anatomiczne w jamie ustnej bardzo często przy stosowaniu protetyki pacjenci przez jakiś czas odczuwają spory dyskomfort podczas ich używania. Reakcja taka nie jest oczywiście nienaturalna, wręcz przeciwnie, każde uzupełnienie protetyczne, nawet najmniejsze jest odbierane przez nasz umysł jako ciało obce, pomimo że służy rehabilitacji i polepszeniu funkcji narządu żucia. Jama ustna sąsiaduje z wieloma istotnymi dla życia strukturami i narządami, dlatego każda, nawet niewielka zmiana w jej obrębie jest natychmiast rejestrowana przez układ nerwowy, który reaguje w sposób nie zawsze korzystny dla pacjenta. Po jakimś czasie od rozpoczęcia korzystania z uzupełnień protetycznych organizm przyzwyczaja się do nich i problem z niekomfortowymi odczuciami zanika – następuje adaptacja.

Ważne jest, aby łatwo nie zniechęcać się do noszenia wykonanych uzupełnień. Istnieją sposoby na to, aby adaptacja do nich przebiegła nieco szybciej. Bardzo korzystne jest to, że ćwiczenia te można wykonywać samodzielnie i nie wymagają one nakładów finansowych. Zazwyczaj największe problemy z przyzwyczajeniem się do uzupełnień występują w przypadku protez ruchomych, ponieważ są one zazwyczaj sporych rozmiarów, w porównaniu do koron, czy mostów.

Pacjenci dość często skarżą się w trakcie korzystania z uzupełnień protetycznych na odczuwalne zmniejszenie przestrzeni dla języka, zmianę smaku spożywanych potraw, ograniczenie spożywania niektórych pokarmów czy też znacznie zwiększone wydzielanie śliny. Wiele osób w przypadku protez ruchomych odczuwa również obniżenie pewności siebie przy mówieniu, czy śmianiu się, ponieważ obawia się wypadnięcia protezy z ust. Bardzo istotne jest, aby dać sobie nieco czasu, warto także zmienić nieco przynajmniej na początku upodobania dietetyczne, najlepiej zacząć na początku spożywać miękkie pokarmy, które nie przylegają do zębów – odradza się taką żywność jak żelki, czy krówki, czy orzeszki. Należy zwrócić uwagę na to, w jaki sposób jemy, w miarę możliwości siły działające na uzupełnienie protetyczne oraz przeciwległą część łuku zębowego powinny być jednakowe. Nie powinno się na samym początku stosować silnego nacisku na zęby przednie, ani przyjmować zbyt dużych kęsów pokarmowych. Warto skoncentrować się na dokładnym żuciu kęsa pokarmu i zrównoważonym rozkładzie sił w czasie tej czynności, dzięki temu można dobrze wyćwiczyć i zautomatyzować użytkowanie protezy, dzięki czemu da się do niej szybciej przyzwyczaić. Warto zwrócić uwagę na to, aby spożywana żywność nie zawierała ostrych drobnych elementów, takich jak np. pestki, czy szypułki, ponieważ mogłyby one dostawać się pomiędzy płytę protezy a błonę śluzową o doprowadzać do powstania bolesnych otarć – podobnie jak ma to miejsce, gdy do buta wpadnie nam kamień. Zanim pacjent przyzwyczai się do protezy czy innego uzupełnienia mija zazwyczaj kilka tygodni. Uzupełnienia stałe, takie jak mosty czy korony nie przesuwają się, w związku z czym adaptacja do nich jest łatwiejsza, niż w przypadku protez. Protezy całkowite są utrzymywane na miejscu za pomocą pracy mięśni policzków i języka, zanim pacjent nauczy się je kontrolować mija nieco czasu, zdarza się, że na początku ich stosowania występują podrażnienia, a czasem bolesność, z czasem jednak niekomfortowe odczucia znikają.

Ze względu na obecność uzupełnień protetycznych w jamie ustnej może początkowo dojść do upośledzenia odczuwania smaku i temperatury spożywanych potraw, zwłaszcza, jeżeli mamy do czynienia ze sporej wielkości pracą protetyczną. Odczuwany smak jest wypadkową odczuwania kilkoma zmysłami, oprócz smaku i węchu w proces ten zaangażowany jest także dotyk – kiedy kęs pokarmowy jest przesuwany pomiędzy językiem a podniebieniem struktura jego powierzchni może modyfikować odczuwanie smaku. Zastosowanie płyt protez zmniejsza powierzchnię kontaktu kęsa pokarmowego z błona śluzową, na której osadzone są różne receptory, dlatego odczuwanie smaku zostaje zmienione. Na początku najlepiej starać się także unikać bardzo gorących i bardzo zimnych potraw, ponieważ mogą one wywoływać nieprzyjemne odczucia, a w przypadku tych pierwszych można się też dość łatwo poparzyć.

Pacjenci często czują się niekomfortowo podczas stosowania protez w życiu codziennym, zwykłe czynności, takie jak rozmowa czy śmiech mogą okazać się dla nich trudne – da się temu zaradzić. Korzystne jest czytanie na głos każdego dnia nosząc protezę, najlepiej jest wykonywać takie ćwiczenia przed lustrem, ponieważ pozwala to na kontrolowanie pracy mięśni podczas mówienia. Własny głos podczas mówienia z zastosowaniem protezy może ulec niewielkim zmianom, co ma związek ze zmienionym w stosunku do stanu sprzed założenia protezy przenoszeniem fali dźwiękowej jako wibracji poprzez kości czaszki.

Czasami protezy ruchome mają skłonność do zsuwania się podczas kaszlu, śmiechu, czy uśmiechania się – wówczas najlepiej jest umieścić uzupełnienie na miejscu delikatnie je przygryzając i przełykając ślinę. W ten sposób aktywujemy pracę mięśni podtrzymujących i stabilizujących ten rodzaj uzupełnienia.

Na początku użytkowania protez ruchomych korzystne jest ich noszenie przez całą dobę, również podczas snu, tak, aby organizm poprzez stały kontakt z uzupełnieniem mógł się do niego szybciej przyzwyczaić. Po kilku dniach można zdejmować protezy na noc, tak, aby błony śluzowe dziąseł mogły zostać odciążone. Spory odsetek pacjentów odczuwa zwiększony odruch wymiotny przy stosowaniu protezy górnej, trzeba starać się jednak go przezwyciężyć, w takiej sytuacji najlepiej spróbować oddychać głęboko przez nos, ponieważ pomaga to zmniejszyć mdłości w większości przypadków.

Adaptacja do uzupełnień protetycznych wymaga czasu i cierpliwości, nie należy się zrażać niepowodzeniami, ponieważ wysiłek włożony w przystosowanie się do nich na pewno się opłaci. Dzięki systematycznemu wykonywaniu ćwiczeń poprawiających pracę mięśni pacjenci o wiele szybciej zaczynają się swobodniej uśmiechać czy mówić podczas użytkowania prac protetycznych i odzyskują utraconą pewność siebie. Efekt jest na pewno wart pracy włożonej w adaptację, poza tym dzięki prawidłowemu żuciu pokarmów można na łatwiej utrzymać w zdrowiu dalsze odcinki układu pokarmowego.

Wyszukiwane:

System ZX 27 – podparcia z włókna szklanego pod mosty

admin — Sun, 02 Oct 2011 19:40:36 +0000

Brak uzębienia w tylnej części łuku zębowego jest często obserwowanym zjawiskiem. Utrata stałych zębów trzonowych następuje zazwyczaj o wiele szybciej niż pozostałych grup zębów, ze względu na ich kształt anatomiczny – obecność głębokich bruzd w trzonowcach sprzyja odkładaniu się w nich resztek pokarmowych i płytki nazębnej, co sprzyja próchnicy. W przypadku utraty zębów trzonowych proces żucia zostaje poważnie zaburzony i może dochodzić do nadmiernego obciążenia stawów skroniowo-żuchwowych, dlatego zalecane jest wykonania uzupełnienia protetycznego, aby przywrócić prawidłowe funkcje czynnościowe.

Braki zębów trzonowych mogą być uzupełniane za pomocą mostów protetycznych, czyli konstrukcji mocowanych na stałe na uzębieniu otaczającym lukę, nazywanym zębami filarowymi. Dzięki oparciu mostu na filarach po obu stronach luki (most dwubrzeżny) uzyskuje się stabilność podczas czynności żucia. Niestety zdarza się także, że luka nie jest otoczona z obu stron przez zęby, wówczas most dwubrzeżny można wykonać jedynie na implancie lub też stosując podparcie szklane, które nie wymaga interwencji chirurgicznej. Dawniej stosowane były także mosty jednobrzeżne, które opierane były tylko jednostronnie na filarach, badania wykazały jednak, że takie rozwiązanie nie jest korzystne, ponieważ powoduje ono rozchwianie zębów filarowych przez niekorzystny rozkład sił. Można oczywiście w takim przypadku wykonywać również inne prace protetyczne, takie jak np. ruchome protezy osiadające, jednak oddziałują one niekorzystnie na błony śluzowe oraz kość wyrostka zębodołowego powodując jego resorpcję. Z tego względu wykonanie mostu dwubrzeżnego na podparciu szklanym lub implancie widziane jest jako bardzo korzystna alternatywa. Wszczepienie implantu jest dość kosztowne i wiąże się z koniecznością wykonania zabiegu chirurgicznego, dlatego wielu pacjentów nie decyduje się na takie rozwiązanie. Alternatywą łączącą korzyści ekonomiczne i przywrócenie prawidłowej funkcji żucia jest wykonanie indywidualnego podparcia szklanego na podstawie modelu wykonanego z pobranych od pacjenta wycisków anatomicznych, a następnie podparcie mostu na tak powstałym filarze z wytrzymałego włókna szklanego. Podparcie szklane jest więc dostosowywane idealnie do kształtu wyrostka zębodołowego pacjenta w laboratorium protetycznym poprzez obróbkę cieplną i mechaniczną, dzięki czemu spoczywając na nim nie powoduje ono urazów tkanek miękkich. Z przeprowadzonych badań wynika, że powierzchnia podparcia z włókna szklanego opartego na dziąśle praktycznie nie zużywa się – jej skład jest niemal identyczny z fabrycznie nowym podparciem.

Podparcie z włókna szklanego jest polecane szczególnie w sytuacji, gdy luka w uzębieniu nie leży pomiędzy zębami, które mogą posłużyć jako filary, zwłaszcza w przypadku jedno- i dwustronnych braków skrzydłowych. Ponadto system podparć szklanych może być stosowany w połączeniu z implantami zębowymi. Korzystne wyniki daje także zastosowanie systemu ZX-27 w celu podparcia długich przęseł mostu. Przeciwwskazaniami do wykonania podparcia z włókna szklanego jest nadmiernie głęboki zgryz, zbytnia ruchomość lub wiotkość jamy ustnej, czy też zbyt miękkie dziąsła. Dodatkowo przy występującej znacznej utracie kości wyrostka zębodołowego przeciwwskazanie stanowi niewystarczająca wysokość i szerokość wyrostka, ze względu na niemożność uzyskania odpowiedniej stabilności. Podparcia szklanego nie można wykonywać po ekstrakcji zęba przed odpowiednim wygojeniem się dziąsła oraz w sytuacji, gdy błona śluzowa dotknięta jest leukoplakią. Poza tym podparcie nie może być wykonane w sytuacji, gdy kontaktujący ząb w przeciwstawnym łuku zębowym położony jest w superokluzji w stosunku do planowanego filaru z włókna szklanego.

Wykonania mostu wspartego na włóknie szklanym otwiera możliwość wykonania stałej pracy protetycznej bez konieczności uciekania się do implantów. Leczenie protetyczne za pomocą tej metody jest mniej ryzykowne niż w przypadku stosowania wszczepów zębowych, które pomimo wielu zalet nie mogą być wykonywane u każdego pacjenta. Wykonanie i zamocowanie konstrukcji protetycznej z zastosowaniem podparcia szklanego ZX-27 w jamie ustnej pacjenta jest bezbolesne, nie narusza się ciągłości tkanek, jak to ma miejsce w przypadku wszczepiania implantów.

Wykonanie podparcia szklanego pod most dwubrzeżny to koszt w granicach 700-900 złotych, w porównaniu do wszczepienia implantu, koszt około 2000 – 3000 złotych jest to rozwiązanie o wiele bardziej ekonomiczne. Koszty samego mostu protetycznego zależą w dużej mierze od wielkości luki oraz ilości szlifowanych pod korony zębów filarowych oraz stosowanych materiałów i są ustalane indywidualnie w obu przypadkach. Ponadto wykonanie podparcia szklanego nie wymaga odczekiwania określonego okresu czasu, jak to ma miejsce przy implantach dwuczasowych. W porównaniu z protezami ruchomymi w pełni osiadającymi, czy też szkieletowymi koszt wykonania mostu na podparciu szklanym jest wyższy, proteza osiadająca to koszt zależnie od materiału, z jakiego jest wykonana, w granicach 800 – 1500 złotych, a proteza szkieletowa 1300 – 1700 złotych. W porównaniu z protezami ruchomymi wykonanie mostu na podparciu szklanym ma jednak wiele zalet, przede wszystkim takie rozwiązanie mocowane jest na stałe i zapewnia przenoszenie sił żucia na kość w sposób zbliżony do fizjologicznego, dzięki czemu błona śluzowa nie zostaje obciążona, tak jak ma to miejsce w przypadku protez ruchomych. Ponadto właściwe przenoszenie sił żucia na kość sprawia, że wyrostek zębodołowy nie zanika tak szybko, jak w przypadku uzupełnień osiadających.

Z przeprowadzonych badań nad gęstością kości wyrostka zębodołowego z wykorzystaniem technik radiologicznych i tomografii komputerowej wynika, że zastosowanie podparcia z włókna szklanego przy wykonaniu mostu nie tylko nie powoduje resorpcji tkanki kostnej, ale zwiększa jej gęstość, mierzoną poprzez zawartość wapnia w kości. W obrębie podparcia z włókna szklanego spoczywającego na dziąśle nie obserwuje się zaburzeń patologicznych w postaci podrażnienia czy zranienia błony śluzowej, czy też zwiększenia stopnia rogowacenia nabłonka w porównaniu do tych powstałych wskutek użytkowania innych stałych prac protetycznych. Materiał, z jakiego wykonane jest włókno szklane podparcia został przebadany w kierunku efektów geno- i cytotoksycznych oraz wywoływania przewlekłej toksyczności, stwierdzono, że żadne z tych efektów nie występują. Włókno szklane stosowane w systemie ZX-27 nie zawiera ołowiu, cezu ani baru, które mogłyby oddziaływać negatywnie na komórki ludzkiego organizmu. Ze względu na to, że podparcie ma stały kontakt ze śliną zawarte w nim materiały nie powinny być z niego wypłukiwane, osiągnięto to poprzez odpowiednią jakość materiału szklanego charakteryzującego się odpornością na działanie kwasów i zasad. Włókno szklane w systemie ZX-27 posiada ponadto wysoką odporność na nacisk, dzięki czemu nie odkształca się ono w czasie użytkowania, co ma istotne znaczenie dla indywidualnego przylegania do kości wyrostka zębodołowego.

Dzięki wysokiej odporności na warunki panujące w jamie ustnej zastosowanie podparcia szklanego u pacjentów z rozległymi brakami zębowymi, zwłaszcza przy utracie trzonowców daje zadowalające wyniki przez długi okres czasu. Poza tym efekt estetyczny i funkcjonalny stałego uzupełnienia protetycznego podpartego na włóknie szklanym jest porównywalny z tym uzyskanym poprzez oparcie takiej konstrukcji na implancie. Podparcie szklane jest przezroczyste i nie jest widoczne pod pokrywającym go mostem.

Pomimo tego, że wykorzystanie podparcia szklanego nie jest najtańszym możliwym rozwiązaniem daje ono możliwość uniknięcia stosowania ruchomych uzupełnień protetycznych u osób, u których były one dotychczas jedyną oprócz wykonania implantu możliwością odbudowy braków w uzębieniu. Przez to unika się szybkiej utraty kości wyrostka zębodołowego oraz możliwości rozchwiania zębów pozostających w bliskim kontakcie z luką. Oprócz tego błona śluzowa obciążona włóknem szklanym nie ulega anemizacji i nie staje się słabsza, jak to ma miejsce w przypadku protez osiadających. Komfort użytkowania stałego uzupełnienia protetycznego z podparciem szklanym jest porównywalny z tym osiąganym przy wszczepieniu implantów.

Bibliografia:

There is new under the sun…, Laszlo Nemeth, Dental Laboratory Magazine 2000
http://www.zahn-technik.com/Dateien/zx-27.pdf
http://www.em-zahnersatz.de/images/stories/pdf/glaspfeiler_system_zx_27.pdf

Wyszukiwane:

Korona i wkład po leczeniu kanałowym – kiedy warto?

admin — Wed, 14 Sep 2011 18:13:38 +0000

Leczenie endodontyczne, zwane inaczej kanałowym to od lat stosowana procedura mająca na celu zachowanie zęba objętego chorobami miazgi w jamie ustnej. Najczęściej do chorób miazgi dochodzi w wyniku zaawansowanego stadium próchnicy, nieodwracalne zapalenie miazgi zęba jest wskazaniem do wykonania leczenia endodontycznego. Według przyjętych wytycznych przy otwieraniu komory zęba w leczeniu kanałowym priorytetem jest dobra dostępność do komory zęba oraz ujść kanałów korzeniowych w celu usunięcia ogniska zapalnego, która często odbywa się kosztem tkanek korony zęba, ponieważ celem leczenia kanałowego jest przede wszystkim zachowanie korzenia zęba. Konieczne usunięcie miazgi zęba skutkuje osłabieniem jego struktury, martwy ząb po leczeniu endodontycznym nie jest już tak wytrzymały, jak wcześniej i staje się bardziej podatny na złamanie. Wynika to stąd, że w trakcie leczenia usuwane są dotknięte zakażeniem tkanki, zarówno miękkie, jak i twarde, co sprawia, że ściany komory i korzenia są cieńsze, a przez to bardziej kruche. Poza tym obecna w komorze i kanałach miazga zaopatrzona jest w receptory nacisku, dzięki którym na ząb nie jest wywierana zbyt duża siła, która mogłaby doprowadzić do jego pęknięcia. Po usunięciu miazgi brakuje receptorów, które chroniłyby ząb przed nadmierną siłą żucia. Może to stać się powodem złamania nie tylko korony, ale i korzenia zęba, co zazwyczaj skutkuje koniecznością jego usunięcia. Ze względu na to, że często korona zęba jest mocno zniszczona zakładane jest rozległe wypełnienie. Pomimo estetycznej odbudowy kompozytem należy zdawać sobie sprawę z tego, że nie zapobiega to niestety ryzyku złamania.

Często leczonymi endodontycznie zębami są trzonowce, które na co dzień znoszą spore obciążenia siłami żucia. Zęby te po leczeniu kanałowym są szczególnie narażone na złamanie, dlatego docelowym leczeniem powinno być wykonanie wkładu oraz korony, dzięki którym możliwe jest znaczne wzmocnienie kruchego zęba. Co więcej korony i wkład nie tylko wzmacniają strukturę zęba, ale pozwalają na równomierne rozłożenie nacisku w czasie żucia oraz bardzo estetyczną odbudowę. Korony ceramiczne napalane na metal oraz pełnoceramiczne są trudne do odróżnienia od zębów naturalnych, materiały te są w pełni biozgodne i nie powodują podrażnienia dziąseł i błony śluzowej, jak to ma czasem miejsce w przypadku zastosowania akrylu. Możliwe jest także wykorzystanie koron akrylowych, metalowych lub metalowych licowanych materiałem kompozytowym, ale nie zapewniają one tak dobrego efektu kosmetycznego, jak korony ceramiczne.

Decydując się na leczenie protetyczne po zabiegach endodontycznych należy rozważyć różne możliwości. W zależności od warunków panujących w jamie ustnej pacjenta oraz kwestii finansowych lekarz przedstawia proponowane warianty leczenia. Korony oraz wkłady korzeniowe mogą być zastosowane jedynie wtedy, gdy leczenie endodontyczne zostało zakończone powodzeniem. Ocena efektu leczenia następuje na podstawie zdjęcia rentgenowskiego, dzięki któremu można wykluczyć obecność zmian przywierzchołkowych. Zdjęcie powinno być wykonane zwłaszcza wtedy, gdy od leczenie kanałowego upłynął dłuższy okres czasu.

Cena wykonania wkładu jest zależna od rodzaju użytego materiału oraz ilości objętych nim kanałów korzeniowych. Pod względem użytego materiału wyróżnia się wkłady metalowe oraz z włókna szklanego. Istnieją wkłady kalibrowane, przygotowane fabrycznie oraz wkłady wykonywane w laboratoriach protetycznych indywidualnie na podstawie wycisków pobranych od pacjenta. Ceny wkładów wahają się od około 200 do 600 złotych. Koszt wykonania korony protetycznej jest, jak to już było wspomniane zależny od materiału, najtańszą opcją są korony metalowe oraz akrylowe, najdroższą korony ceramiczne na metalu i pełnoceramiczne. Ceny wahają się więc pomiędzy 300 a 1500 złotych. Pomimo tego, że jest to spora kwota warto jest zrobić wszystko, aby zachować własny ząb w jamie ustnej jak najdłużej, dzięki czemu zapobiega się utracie kości wyrostka zębodołowego i postępowemu rozchwianiu się zębów sąsiadujących z luką po utracie zęba. Żaden materiał dostępny obecnie w protetyce stomatologicznej pomimo wielu swoich zalet nie jest lepszy od własnych tkanek, dlatego warto walczyć o każdy ząb, jeżeli rokowania po leczeniu endodontycznym są dla niego pomyślne.

Pomimo bardzo dobrych wyników leczenia protetycznego po zabiegach endodontycznych nie można udzielić 100% gwarancji na powodzenie terapii. Czasami zdarza się, że pomimo prób leczenia protetycznego ząb po leczeniu kanałowym będzie trzeba po jakimś czasie usunąć. Jednak odsetek niepowodzeń jest niewielki, tak więc zazwyczaj podjęta decyzja o założeniu wkładu oraz korony przynosi pożądane efekty przez wiele lat.

W niektórych przypadkach leczenie endodontyczne odbywa poprzez wykonanie niewielkiego otworu, lecz jest to raczej ograniczone do zębów przednich, które posiadają zazwyczaj jedynie jeden korzeń z pojedynczym kanałem. Jeżeli ubytek w koronie zęba po leczeniu kanałowym jest rzeczywiście nieznaczny, a więc ilość tkanek własnych jest spora, to nie opłaca się wykonywać wkładu oraz szlifować zęba pod koronę. Być może leczenie tego rodzaju okaże się konieczne w przyszłości, kiedy korona leczonego wcześniej zęba zacznie ulegać osłabieniu, np. w przebiegu zmian próchnicowych, ponieważ zęby martwe po leczeniu kanałowym nie posiadają możliwości obrony przed bakteriami i rozpuszczaniem tkanek przez kwasy obecne w jamie ustnej. Jeżeli ubytki powiększają się istnieje także możliwość wykonania wypełnienia typu inlay lub overlay z ceramiki lub stopu złota, które jest o wiele mocniejsze i szczelniejsze od tradycyjnego światłoutwardzalnego i nie wymaga zdjęcia tak dużej ilości tkanek, jak w przypadku wykonywania korony protetycznej.

Wyszukiwane:

pęknięcie zęba po leczeniu kanałowym (24)
postendodontytczny (13)
leczenie kanałowe korona (11)
korona z wkładem (11)
korona na wkładzie (10)
korona zęba (9)
leczenie zeba pod korona (9)
martwy zab (9)
leczenie kanałowe cena (8)
zapalenie miazgi (7)

Zaopatrzenie pacjentów z aktywną martwicą kości szczęk po radio- i farmakoterapii

admin — Wed, 20 Jul 2011 15:41:22 +0000

Martwica kości szczęk (ang. osteonecrosis of the jaws – ONJ) jest rzadkim schorzeniem, które występuje zwykle wtórnie do radio- i chemioterapii, zwłaszcza przy leczeniu bisfosfonianami (BP). Stanowi ona problem wymagający szybkiej pomocy medycznej i może powodować zaburzenia czynnościowe układu żucia, takie jak upośledzenie przyjmowania pokarmów, czy ból. Także obniżenie estetyki przyczynia się do dyskomfortu i obniżenia jakości życia u pacjentów dotkniętych tym schorzeniem. Terapia bisfosfonianami jest wykorzystywana do leczenia chorób dotykających kości, takich jak osteoporoza, przerzuty rakowe do kości, hiperkalcemia w przebiegu nowotworów złośliwych oraz szpiczak mnogi, ze względu na charakter przeciwresorpcyjny, przeciwangiogenny oraz przeciwnowotworowy tej grupy leków. Pojawiająca się po leczeniu martwica kości jest działaniem ubocznym odkrytym dopiero niedawno, zwykle występuje ona do roku czasu po zabiegu chemioterapii i bardzo często związana jest z urazem lub naruszeniem ciągłości tkanek, przy zabiegach takich jak ekstrakcja zęba, leczenie kanałowe a także chorobami zakaźnymi, w rzadkich przypadkach notowano rozwój martwicy kości wtórny do chemio- i radioterapii po wszczepieniu implantów. Obserwuje się także zwiększone ryzyko rozwoju martwicy kości przy jednoczesnej terapii glikokortykosteroidami.

Podejmując jakiekolwiek działanie lecznicze u pacjentów, u których w wywiadzie podawane jest leczenie bifosfonianami lub radioterapia w obrębie głowy i szyi oraz leczenie osteoporozy lub też planowana jest tego rodzaju terapia należy zachować szczególną ostrożność. Leczenie protetyczne wymaga często wcześniejszej ekstrakcji zębów, co u takich pacjentów nie jest wskazane, gdyż przyczynia się do podniesienia ryzyka wystąpienia martwicy kości. Planując założenie uzupełnień protetycznych u takich pacjentów należy uwzględnić czas, jaki minął od zabiegu, ich ogólny stan zdrowia, a zwłaszcza choroby układowe mogące wpływać na metabolizm tkanki kostnej oraz gojenie się ran, a także stan miejscowy jamy ustnej, zwłaszcza jeśli chodzi o rozmieszczenie obszarów kości dotkniętej martwicą oraz towarzyszące jej owrzodzenia tkanek miękkich. Pacjenci z aktywną martwicą kości szczęk powinni być konsultowani przez chirurga szczękowo-twarzowego przed zaplanowaniem leczenia protetycznego, ponieważ często zachodzi konieczność usunięcia martwej tkanki kostnej i zastąpienia jej przeszczepem, co może wpływać na kształt wyrostka zębodołowego. Ze względu na to, że duży odsetek pacjentów z martwicą kości to osoby poddawane terapii z uwagi na nowotwory wskazane jest pobranie wycinka tkanki kostnej w celu wykluczenia nawrotu choroby nowotworowej. Duża część pacjentów z martwicą kości wtórną do radio- i chemioterapii to pacjenci z dużymi brakami zębowymi lub bezzębiem, co jest często wynikiem konieczności wykonania sanacji bezwzględnej przed zabiegami chirurgicznego usunięcia nowotworów oraz terapii zapobiegającej ich nawrotom.

Pacjentom z ostrą martwicą kości zalecane są najczęściej protezy ruchome osiadające, wykorzystujące śluzówkę do przenoszenia sił żucia na kość. Leczenie ma na celu zapewnienie odpowiedniej funkcjonalności układu żucia, zwłaszcza u osób z bezzębiem całkowitym, a także poprawienie funkcji mowy oraz przywrócenie odpowiednich proporcji twarzy. Protezy osiadające stosowane są na łuk zębowy w którym martwica kości nie jest obecna, w przypadku widocznych owrzodzeń tkanek miękkich otaczających fragment kości z martwicą proteza łuku przeciwstawnego musi być zaprojektowana tak, aby nie pozostawała ona z nim w kontakcie, gdyż podrażnianie tego miejsca mogłoby stymulować obejmowanie coraz większych obszarów przez martwicę. Protezy powinny być projektowane w momencie, gdy brzegi tkanek miękkich otaczających otwartą martwicę tkanki kostnej nie będą objęte procesem zapalnym. Przymierzając wzornik protezy łuku przeciwstawnego wykonuje się wał zwarciowy w przypadku bezzębia łuku przeciwstawnego lub też część łuku, w której brakuje zębów modeluje się z wosku, aby wykluczyć kontaktowanie się części protezy z obszarem martwicy, co mogłoby prowadzić do podrażnień tkanek i procesu zapalnego wzmagającego aktywność choroby.

W niektórych przypadkach wszczepia się także implanty zębowe, jednak obserwuje się zmniejszoną zdolność do osseointegracji w stosunku do populacji nie objętej radio- i chemioterapią, co ma związek z zakłócaniem metabolizmu tkanki kostnej przez napromieniowanie kości szczęki i żuchwy oraz działanie farmaceutyków, zwłaszcza bifosfonianów. Implanty zębowe są wszczepiane do wyrostka zębodołowego szczęki lub żuchwy nie objętej martwicą tkanki kostnej. Niekiedy stosowane są konstrukcje protetyczne oparte na implantach zębowych, jednak ze względu na obecność ognisk martwicy niewskazane jest wykonywanie uzupełnień stykających się z tkankami miękkimi z nimi sąsiadującymi.

Bibliografia:

Osteonecrosis of the jaw secondary to bisphosphonate therapy: Background, clinical features, pathogenesis, therapeutic rationale and protocols, Parish P. Sedghizadeh
Prosthodontic treatment during active osteonecrosis related to radiation and bisphosphonate therapy: A clinical report, Mark Marunick, Sara Gordon, (J Prosthet Dent 2006;96:7-12.

Wyszukiwane:

Implantologia a nowe technologie

admin — Wed, 15 Jun 2011 18:20:47 +0000

Obecnie coraz więcej pacjentów rozważa leczenie implantologiczne w przypadku braków w uzębieniu. Implanty zębowe są chętniej wybierane, ponieważ umożliwiają ewentualne dalsze budowanie na nich konstrukcji protetycznych, poza tym są wysoce estetyczne oraz przenoszą działanie sił żucia w sposób zbliżony do fizjologicznego, dzięki czemu kość wyrostka zębodołowego jest stymulowana do ciągłej przebudowy, co zapobiega resorpcji tkanki kostnej.

Wszczepianie implantów to zabieg wymagający od lekarza wielkiej precyzji, nic więc dziwnego, że wraz z coraz większym zainteresowaniem tą techniką wdrażane są nowe technologie. Wspomagają one precyzję zabiegu, co prowadzi do zwiększenia odsetka udanych procedur wszczepianie implantów. Poza tym także inne zalety metod wspomaganych komputerowo przemawiają za ich zastosowaniem, oszczędza się dzięki nim czas, redukuje ewentualne powikłania oraz reakcje bólowe. W metodzie wspomaganej komputerowo można bez problemu śledzić przebieg naczyń krwionośnych i nerwów, co sprawia, że można je bezpiecznie omijać, nawet wtedy, gdy pacjent wykazuje duże odchylenia przebiegu od standardowo spotykanego u większości ludzi. Dzięki zastosowaniu indywidualnie wykonanych szablonów chirurgicznych z wykonanymi tulejami możliwe jest w niektórych przypadkach wykonywanie zabiegu bez konieczności odsłaniania kości przez nacięcia i odsunięcie płata śluzówkowo-dziąsłowego. Dzięki temu minimalizuję się dolegliwości bólowe i ilość powikłań.

Implantologia wspomagana cyfrowo jest szczególnie polecana w trudniejszych przypadkach, gdzie przestrzenie międzyzębowe są niewielkiej wielkości, a wytworzenie łoża implantu nastręcza wielu trudności. Dzięki nowej technologii ułatwione jest planowanie także zabiegów wspomagających, takich jak np. podnoszenie dna zatok szczękowych.

Obróbka cyfrowa pozwala także na zaprezentowanie pacjentowi w prosty i czytelny sposób planowanego rozwiązania i wyjaśnienie ewentualnych wątpliwości. Dzięki wizualizacji zyskuje się pewność, że pacjent jest świadomy procedur podejmowanych w czasie zabiegu chirurgicznego oraz ewentualnego ryzyka. Przedstawienie pacjentowi dokładnego planu leczenia w formie trójwymiarowej pomaga także zwiększyć jego zaufanie względem lekarza.

Większość systemów wspomaganych komputerowo posiada także odpowiednio wykonane narzędzia, które umożliwiają dokładną, sprawną i efektywną pracę. Większość systemów do wspomaganego komputerowo wszczepiania implantów posiada także konkretne wskazówki producentów co do jego stosowania oraz przykładowe modele cyfrowe na których można spróbować swoich możliwości.

Nie tylko sama procedura umieszczania implantów zębowych w kościach wyrostków zębodołowych jest ułatwiana poprzez zastosowanie projektowania cyfrowego. Obróbka zdjęć z tomografii komputerowej programami CAD (Computer Aided Design), pozwala także na projektowanie indywidualnych łączników, które można dokładnie dopasować do potrzeb danego pacjenta. Poza tym dzięki wspomaganiu komputerowemu możliwe jest umocowanie tymczasowej odbudowy protetycznej w ustach pacjenta.

NobelGuide® firmy NobelBiocare to jeden z systemów wspomagających projektowanie i wszczepianie implantów. Projektowanie implantów dla pacjenta opiera się na wykonaniu tomografii komputerowej, dzięki której uzyskuje się trójwymiarowy obraz struktur anatomicznych. Obraz z tomografii jest następnie modyfikowany i przekazywany do programu CAD, który pozwala na tworzenie i zapisywanie obrazów planowanej odbudowy, a także na tworzenie projektu specjalnego szablonu z prowadnicami, który jest później wykonywany w siedzibie firmy. Możliwość tworzenia i testowania rożnych rozwiązań dzięki trójwymiarowym obrazom pozwala na wybór najlepszego z możliwych ustawienia implantu w stosunku do otaczających struktur anatomicznych. Ponadto wykonany technologią cyfrową projekt może być przesyłany do konsultacji specjalistycznej drogą internetową, co umożliwia współpracę lekarzy z różnych miejsc świata. Firma oferuje także wykonanie szablonu dopasowanego do indywidualnych uwarunkowań anatomicznych pacjenta na podstawie obrazu z tomografii.

Obok wyżej opisanego produktu także Facilitate™ firmy Astra Tech działa na podobnej zasadzie. Podobnie jak w systemie NobelGuide® mamy do czynienia z wykonywaniem szablonów chirurgicznych, dzięki którym osiąga się bardzo dużą precyzję. Facilitate™ oferuje trzy typy szablonów, co daje duże możliwości. Szablon chirurgiczny może być oparty o kość, śluzówkę lub zęby, co pozwala dopasować wymogi procedury do warunków panujących w jamie ustnej pacjenta.

Znanym oprogramowaniem jest Simplant®, który był umożliwia planowanie zabiegu na modelu 3D, który można dowolnie odwracać na monitorze komputera. Dzięki temu oprogramowaniu na podstawie tomografii firma Materialise dental oferuje możliwość wykonania czterech typów szablonów SurgiGuide®; opartych na zębie, śluzówce, kości oraz do implantów specjalnych, wymagających szczególnej perfekcji.

Innym systemem do chirurgii implantologicznej wspomaganej komputerowo jest system Straumann® Cares® Guided Surgery, który podobnie jak opisane powyżej pozwala na planowanie zabiegu oraz jego przeprowadzenie z wykorzystaniem wykonanego na podstawie danych cyfrowych szablonu chirurgicznego. System ten pozwala także na swobodny przepływ informacji pomiędzy specjalistami oraz pacjentem dzięki wbudowanej w oprogramowaniu platformy komunikacyjnej.

Atlantis VAD™ (Virtual Abutment Design) firmy Astra Tech to program umożliwiający projektowanie indywidualnych łączników dla implantów przystosowanych do potrzeb konkretnego pacjenta. Oprogramowanie to jest kompatybilne z wieloma systemami do wszczepiania implantów, dlatego jest uważane za dość uniwersalne. Dzięki niemu można jeszcze lepiej projektować łączniki dla wymaganej konstrukcji protetycznej.

Bibliografia:

Wyszukiwane:

Korony stosowane w protetyce – wszystko na ich temat

admin — Wed, 04 May 2011 16:45:26 +0000

Korony to rodzaj odbudowy protetycznej umieszczany na oszlifowanej koronie zęba naturalnego lub w przypadku wcześniejszego leczenia kanałowego na wzmacniającym tkanki naturalne wkładzie koronowo-korzeniowym zamocowanym w kanałach korzeniowych i odbudowującym koronę zęba. Korony są na stałe umieszczane w jamie ustnej – w przypadku ich prawidłowego założenia nie ma możliwości zdjęcia ich i usunięcia z ust przez pacjenta i dlatego klasyfikujemy je jako uzupełnienia stałe. Korona stosowana jest do odbudowy pojedynczego zęba, gdy jest on zniszczony lub mocno przebarwiony. Istnieje także możliwość osadzania korony jeżeli w jamie ustnej mamy sam korzeń zębowy i jest on w dobrym stanie – to znaczy nie jest rozchwiany, został przeleczony kanałowo i jest wystarczająco silny, aby móc go obciążyć koroną. Oczywiście wówczas konieczne jest wykonanie wkładu koronowo-korzeniowego, o którym była mowa wcześniej.

Uzupełnienia te produkowane są z różnorodnych materiałów i różnymi metodami, oprócz wykonania ręcznego w ostatnim czasie pojawiły się systemy do wytwarzania koron wspomagane komputerowo – technologia ta zapewnia cyfrowe odwzorowanie warunków panujących w jamie ustnej pacjenta, oraz takie zaprogramowanie maszyny wycinającej koronę z bloczka ceramicznego, że uzyskana w ten sposób praca pasuje idealnie. Niestety uzupełnienia wytwarzane w tym systemie są dość kosztowne. Korony wykonywane ręcznie przez techników dentystycznych także zapewniają dobra estetykę i jakość użytkowania, są jednak nieco mniej dokładne.

Korony wykonywane są z różnych materiałów – łączy je jednak kilka cech – są one wytrzymałe i biozgodne, to znaczy w większości przypadków nie wywołują niepożądanego działania na otaczające tkanki. Metale używane w protetyce są zazwyczaj stopami – zapewnia to połączenie cech ich składników, co pozwala na osiągnięcie dużej wytrzymałości mechanicznej (na koronę działają siły żucia) oraz odporność na czynniki zewnętrzne. Jako składniki stopów zastosowanie znalazły metale szlachetne, takie jak złoto, srebro czy platyna, ale stosuje się oprócz nich także chrom i nikiel oraz pallad i tytan, który jest metalem bardzo wytrzymałym. Używane w protetyce stopy metali różnią się pomiędzy sobą składem oraz proporcjami użytych składników. Korony metalowe pomimo swojej trwałości nie wyglądają estetycznie i dlatego wykorzystywane są do odbudowy zębów tylnych, które nie są widoczne w codziennych czynnościach, jak np., mówienie czy uśmiechanie się. Metale stosuje się natomiast chętnie do wykonania podbudowy metalowej na której osadzana jest ceramika lub akryl.

Obecnie na topie używanych materiałów plasują się substancje ceramiczne, takie jak porcelana, czy tlenek cyrkonu. Ich stosowanie związane jest z bardzo dobrym efektem kosmetycznym – dobrze wykonana korona ceramiczna jest praktycznie nie do odróżnienia od zęba naturalnego. Oprócz dwóch poprzednie wymienionych klas materiałów stosowane są materiały złożone nazywane kompozytami, włókna poliwęglanowe, które są bardzo lekkie i wytrzymałe, różnego rodzaju szkła imitujące struktury zębowe a także tworzywa sztuczne, będące związkami celulozy. Do często stosowanych materiałów na korony należy akryl – zapewnia on dość dobry efekt kosmetycznym, ale niestety nie jest on tak dobry, jak w wypadku uzupełnień ceramicznych. U niektórych osób występuje alergia na tą substancję i wówczas stosowanie go u nich w uzupełnieniach jest przeciwwskazane. Zaletą akrylu oprócz lepszej od metalu estetyki jest także jego niska cena.

W jakich przypadkach powinno się stosować korony?

Kiedy korona zęba jest tak zniszczona, np. przez próchnice lub uraz mechaniczny, np., przy upadku, że odbudowanie takiego zęba nie jest możliwe lub nie wygląda estetycznie
Poprawienie kształtu i wyglądu zębów, które nie rozwinęły się wystarczająco, np. w mikrodoncji
Zamykanie diastem – szerokich przestrzeni pomiędzy zębami
Polepszenie zwarcia u niektórych pacjentów

Kiedy nie powinno się koronować zęba?

Jeśli ząb nie jest wystarczająco długi lub jest zbyt płaski
Występowanie zbyt pogłębionego zgryzu stanowi przeciwwskazanie głównie dla koron ceramicznych, ponieważ wymagają one dużo większej przestrzeni z uwagi na grube ścianki, jakie posiadają.
Rozległe i liczne wypełnienia (plomby) – ząb taki wymaga wzmocnienia wkładami, w przeciwnym razie nie ma odpowiedniej wytrzymałości na działające siły
Wiek – u dzieci i nastolatko nie poleca się koronowania zębów, ponieważ komora zawierająca miazgę jest stosunkowo duża i w wyniku szlifowania zęba może łatwiej ulec urazowi termicznemu – w czasie opracowywania wydziela się ciepło.
Rozchwianie zęba, występowanie zmian zapalnych w bliskim sąsiedztwie
Niska higiena jamy ustnej

Jakie korony są dostępne?

Korony można podzielić uwzględniając różne cechy, jeżeli bierzemy pod uwagę materiał, z którego wykonuje się korny, to wówczas można je podzielić na dwie główne klasy, mianowicie jednolite oraz złożone. Te pierwsze wytwarzane są z jednego rodzaju materiału i tak mamy korony metalowe, ceramiczne, akrylowe i kompozytowe. Korony złożone to takie, które wyrabia się z co najmniej dwóch różnych materiałów, zapewniają one doskonały efekt kosmetyczny, ale są też zwykle o wiele grubsze ze względu na co najmniej dwie warstwy materiału. Warstwa zewnętrzna, widoczna w jamie ustnej jest produkowana z materiału zapewniającego dobrą estetykę – ceramiki, akrylu lub kompozytu. Zasięg, jaki obejmuje korona stał się podstawa do podziału tych uzupełnień na całkowite – nazywane także zębami ćwiekowymi – odbudowują one bardzo zniszczone zęby, są także korony osłaniające – pokrywają one całą widoczną część zęba naturalnego, istnieją także korony częściowe, które pokrywają jedynie część zęba. Korony pozostają w relacji z dziąsłem, w zależności od tego, gdzie znajduje się ich brzeg w odniesieniu do brzegu dziąsła wyróżniono trzy rodzaje takich uzupełnień – korony naddziąsłowe – umiejscowione są nad dziąsłem, korony dodziąsłowe sięgają tylko do jego brzegu, a korony poddziąsłowe wchodzą do kieszonki dziąsłowej – przestrzeni znajdującej się pomiędzy ścianami zęba a tkankami przyzębia. Każda korona ma brzeg, za pomocą którego łączona jest z kikutem zęba naturalnego lub wkładem, oszlifowanie zęba może przebiec z wytworzeniem schodka, na którym oprze się korona – wtedy nazywana jest ona schodkową, gdy nie ma takiego schodka stosowana jest korona bezschodkowa.

Jak wybiera się rodzaj korony?

Koronę wybiera się zawsze w porozumieniu z pacjentem, należy uwzględnić ukształtowanie anatomiczne jakie dana osoba posiada oraz miejsce, w jakim dany ząb się znajduje. Wiadomo, że zęby widoczne przy codziennych czynnościach powinny zachować posiadać dobry efekt kosmetyczny – dlatego polecane są korony pełnoceramiczne lub złożone. Jeżeli odbudowuje się zęby boczne to należy wybierać rozwiązania wytrzymałe. Nie bez znaczenia są też uwarunkowania ekonomiczne – korony pełnoceramiczne oraz złożone licowane ceramiką są o wiele droższe od metalowych czy akrylowych, dlatego to pacjent podejmuje decyzję o wyborze danego rodzaju korony z przedstawionych mu przez lekarza.

Korony częściowe

Zastosowanie tego typu koron ma na celu częściowe pokrycie korony zęba naturalnego. W zależności od tego jaką część korony zajmuje takie uzupełnienie wyróżnia się półkorony -zajmują połowę korony zęba naturalnego, oraz korony ¾ . W takich koronach widoczną powierzchnię stanowi szkliwo zęba naturalnego, natomiast reszta wykonana jest zwykle ze stopu metalu szlachetnego. Obecnie są one wykonywane raczej jako element mostu, który pozwala na połączenie z filarem. Rzadziej można je spotkać jako samodzielne uzupełnienia. Wskazaniem do wykonania koron częściowych jest obecność ściany przedsionkowej zęba w dobrym stanie, zwykle ten typ uzupełnienia stosowany jest w zębach przednich i bocznych strefy przedniej. Zęby, które wprawdzie objęte były próchnicą, lecz od innej niż przedsionkowa strony także kwalifikują się do takiego rozwiązania. Ponadto mogą one być stosowane jako elementy łączące dla mostów, jeśli ich przęsła nie są znacznej długości, np. do typu Maryland. Przeciwwskazaniami są oprócz tych wspólnych dla wszystkich koron także duża skłonność do próchnicy zębów oraz występowanie bardzo dużej liczby wypełnień ubytków próchnicowych.

Opracowanie zęba dla takiego uzupełnienia polega na wykonaniu rowków retencyjnych – są one równoległe do osi długiej zęba lub powierzchni przedsionkowej korony i występują po bokach, są one połączone przez rowek poprzeczny, który obecny jest na brzegu siecznym lub powierzchni okluzyjnej. Ponadto od strony języka lub podniebienia konieczne jest wykonanie schodka lub wrąbka, które służą lepszej retencji.

Korony jacketowe (osłaniające)

Ten rodzaj koron może być stosowany pojedynczo lub może stanowić element mostu. Jeśli chodzi o typ zastosowanej korony, to zarówno jednolite jak i złożone rodzaje uzupełnień mogą być tu wykorzystywane. Korony pochewkowe mogą być złożone z metalu, ceramiki lub też obu tych elementów – korony licowane. Jako materiał do licowania oprócz ceramiki może być także użyty akryl czy tworzywo kompozytowe.

Korony lane jednolite metalowe

Do wykonania tego typu uzupełnień używane są różne stopy metali. Niestety ze względu na niskie walory kosmetyczne ich użycie jest ograniczone do stref mało widocznych. Ich zaletą jest wysoka wytrzymałość mechaniczna oraz niska cena. Ze względu na pierwszą wymienioną cechę są one polecane jako rozwiązanie protetyczne dla zębów trzonowych, na które wywierane jest duże działanie sił żucia. Do zalet koron metalowych lanych należy mała utrata tkanek przy szlifowaniu, gdyż są one dość cienkie. Opracowanie zęba pod ten typ korony wymaga wykonania schodka. Ten typ koron może być wykonywany jako uzupełnienie samodzielne lub tez być częścią mostu.

Korony osłaniające jednolite ceramiczne

Korony pełnoceramiczne wykonywane są obecnie z wzbogaconej o dodatki wzmacniające porcelany, dzięki temu uzyskuje się doskonały efekt kosmetyczny, jak również odpowiednią wytrzymałość mechaniczną. Powszechnie stosowana jest porcelana z dodatkiem leucytu nazywana szklaną jak również porcelana z dodatkiem aluminium – pozwalają one na uzyskanie wytrzymałości i trwałości bez konieczności stosowania metalowych podbudów. Bardzo popularne są także korony wykonywane z tlenku cyrkonu – jest on wysoce biokompatybilny, bardzo wytrzymały i zapewnia odpowiedni efekt kosmetyczny. Co jeszcze ważniejsze korony jednolite ceramiczne mają najlepsza szczelność brzeżną ze wszystkich używanych obecnie koron i nie oddziaływują negatywnie na otaczające je tkanki. Dzięki zastosowaniu ceramiki uzupełnienia te są trudne do zasiedlania przez mikroorganizmy, dzięki czemu nie powstaje na nich szybko płytka , osady oraz kamień nazębny.

Oszlifowanie zęba pod ten typ korony wymaga zniesienia dużej warstwy tkanek, ponieważ ścianki takich koron są dość grube. Korony pełnoceramiczne są koronami schodkowymi – stopień leży poddziąsłowo od strony przedsionka, natomiast od pozostałych stron zaleca się wykonanie stopnia naddziąsłowego. Bardzo istotne jest zwrócenie uwagi,a by w opracowanym kikucie zęba nie było wcięć czy zaostrzonych krawędzi, gdyż są one przyczyną zmniejszenia wytrzymałości mechanicznej uzupełnienia ze względu na powstawanie niepożądanego napięcia.

Do wykonywania koron tego rodzaju coraz częściej wykorzystywane są systemy komputerowe, czyli CAD (Computer Aided Design). Pozwalają one na idealne wycięcie takiej korony z bloczka materiału ceramicznego, zwykle przy użyciu laserów tnących. Ponadto wyróżnia się systemy z twarda podbudową, ceramikę laną, warstwową oraz tłoczoną.

Korony pełnoceramiczne stanowią doskonałe rozwiązanie dla wszystkich typów zębów – są one zarówno estetyczne, jak i wytrzymałe. Zastosowanie tego typu uzupełnienia pozwala na odbudowę zębów zniszczonych próchnicą, przebarwionych czy też korygowanie kształtu zębów z wadami rozwojowymi, w wyniku których mają one zmieniony kształt i/lub rozmiar. Mogą one być także używane do zmniejszania diastem czy też polepszania warunków zgryzowych w niektórych przypadkach.

Ten typ koron jest przeciwwskazany, jeśli u pacjenta występują krótkie i płaskie zęby. Także mocno pogłębiony zgryz może uniemożliwiać zastosowanie koron pełnoceramicznych, ponieważ wymagają one sporej przestrzeni – posiadają grube ścianki. Ponadto takie uzupełnienia nie powinny być wykonywane u dzieci i nastolatków – duże ryzyko rozwoju zapalenia miazgi podczas szlifowania. Zęby, w których występują duże lub rozległe wypełnienia nie są odpowiednie do zastosowania koron jednolitych ceramicznych, ponieważ nie zapewniają wystarczającej wytrzymałości mechanicznej – mogą one być zastosowane w połączeniu z wkładami koronowo-korzeniowymi.

Korony złożone

Korony złożone licowane akrylem / kompozytem

Ten rodzaj koron wykorzystuje materiały złożone (kompozyty) lub tworzywo akrylowe do polepszania efektu kosmetycznego, dzięki zawartości podbudowy metalowej jest także wytrzymały. Jak widać posiadają one cechy, dzięki którym można je stosować zarówno dla zębów widocznych, jak i niewidocznych na co dzień. Jest to tańsze rozwiązanie od koron złożonych z porcelaną czy tez koron pełnoceramicznych. Opracowanie zęba pod taka koronę wymaga zdjęcia większej ilości tkanek zęba niż w przypadku koron lanych metalowych, ale, mniej niż w przypadku koron pełnoceramicznych, zwłaszcza dotyczy to strony przedsionkowej. Jeżeli do licowania wykorzystuje się akryl to konieczne jest wykonanie schodka przydziąsłowego, aby wyznaczyć granice, do której sięgać ma ten materiał. Jest to ważne ze względu na możliwość występowania podrażnienia tkanek miękkich przez styczność z akrylem, która pojawia się u osób uczulonych na ten materiał. Poza tym wykonanie takiego stopnia pozwala uniknąć niewłaściwego wyprofilowania korony, która mogłaby uciskać na przylegające tkanki i prowadzić do różnych niepożądanych dolegliwości, czy nawet schorzeń. Zastosowanie akrylu lub kompozytu ma jeszcze niestety jedną wadę – materiały te są łatwo zasiedlane przez drobnoustroje po nasączeniu śliną – może to przy towarzyszącej niewłaściwej higienie zwiększać prawdopodobieństwo infekcji grzybiczych, zwłaszcza jeśli chodzi o drożdżaki C. albicans.
Korony złożone licowane ceramiką

Ten typ koron jest zalecany szczególnie dla zębów widocznych, takich jak kły i siekacze, ponieważ osiągnięty efekt kosmetyczny jest optymalny – trudno jest nawet dentyście odróżnić taką odbudowę od zęba naturalnego, o ile została ona założona prawidłowo. Ponadto ze względu na gładkie powierzchnie materiału zewnętrznego są one trudne do zasiedlania przez drobnoustroje. Korona posiada podbudowę metalową, na której osadzona jest ceramika – zwykle przez napalenia, dzięki temu metal nie jest w ogóle widoczny. Ponieważ korona taka ma grube ściany, to ząb naturalny musi być mocno opracowany, a schodek przydziąsłowy dostatecznie szeroki – zdejmowana jest spora warstwa tkanek zęba. Tego rodzaju uzupełnienia nie poleca się osobom w młodym wieku ze względu na ryzyko powikłań przy opracowywaniu korony zęba naturalnego, także w wypadku niskich i spłaszczonych koron zastosowanie tego rozwiązania nie jest wskazane, gdyż uzyskanie odpowiedniej retencji jest utrudnione.

Korony teleskopowe

Ten rodzaj koron w przeciwieństwie do innych składa się z dwóch elementów – pierwszy nazywany jest koroną wewnętrzną, oraz drugiego nazywanego koroną zewnętrzną. Ze względu na występowanie tych dwóch elementów takie korony nazwa się także podwójnymi. Korona wewnętrzna to korona schodkowa wytworzona z metalu. Korona zewnętrzna jest widoczna, i z tego powodu do jej wykonania używa się ceramiki osadzonej na armaturze metalowej, istnieje także możliwość wykonania tego elementu z metalu – wtedy jednak efekt kosmetyczny nie jest dobry. Korony wewnętrzne mają kształt cylindryczny i są produkowane w różnych rozmiarach i dzięki temu można je dopasować do indywidualnego uzębienia. Korona teleskopowa może służyć samodzielnie lub też, jak to często ma miejsce, służyć jako filar protezie częściowej, szkieletowej lub całkowitej. Z tego powodu korona zewnętrzna może być wymodelowana oddzielnie lub w połączeniu z innym uzupełnieniem protetycznym. Korony teleskopowe polecane są jako element podpierający protezy, zwłaszcza częściowe, ponieważ poprawiają ich stabilność, dzięki czemu siły żucia przenoszone są w odpowiedni sposób, a jakość użytkowania takiej protezy wzrasta. Ponadto zalecane są one osobom u których występuje rozszczep podniebienia.

Bibliografia:

1.Lehrbuch der zahnärztlichen Prothetik, Reinhard Marxkors, wydanie 4. rozszerzone 2007, Deutscher Zahnärzte Verlag
2.Kompromisse und Grenzen in der Prothetik, Harald Schrenker, Spitta Verlag GmbH & Co. KG 2003
3.Protetyka stomatologiczna podręcznik dla studentów, Eugeniusz Spiechowicz, wydanie 6. uaktualnione i rozszerzone, Wydawnictwo Lekarskie PZWL 2008
4.Delmar’s dental assisting: a comprehensive approach, Donna J. Phinney,Judy H. Halstead
5.Review of Fixed Partial Dentures, C. Pradeep Kumar, Jaypee Brothers Publishers 2006
6. Zahnärztliche Propädeutik:Einführung in die Zahnheilkunde, Klaus M. Lehmann, E. Hellwig, H.-J. Wenz, wydanie 11 poprawione I poszerzone 2009, Deutscher Zahnärzte Verlag
7. http://www.dentalfind.com

Wyszukiwane:

Protezy ruchome – jakie rodzaje można stosować w konkretnych sytuacjach?

admin — Sun, 10 Apr 2011 17:33:50 +0000

Utrata zębów stałych jest powszechnie spotykanym zjawiskiem, następuje ona zarówno w wyniku postępowania chorób przyzębia – np. parodontozy, zapaleń miazgi, zwykle spowodowanych zaawansowaną próchnicą oraz w wyniku urazów, np. podczas wypadków komunikacyjnych. Niezależnie od przyczyny warto jest zastępować braki zębowe protezami, ponieważ pomagają one przywrócić funkcjonalność układu żucia, z którym związana jest także czynność mowy. Ponadto osoby mające braki zębowe często tracą pewność siebie.

Protezy służą zwykle do uzupełniania dość rozległych luk w uzębieniu, to jest takich, w których brakuje ponad 3 zębów. Protezy zębowe są także stosowane u osób, u których założenie koron lub mostów nie jest możliwe, chociażby ze względu na rozchwianie zębów, przez co nie można na nich bezpiecznie opierać takich konstrukcji. Alternatywą w takich przypadkach mogą być czasem implanty, jednak ich cena jest często zbyt wysoka i nie każdy może sobie na nie pozwolić.

Uzupełnienia te można podzielić ze względu na ilość uzupełnianych braków zębowych na całkowite – są stosowane u osób bezzębnych (brak jakichkolwiek zębów w łuku górnym i/lub dolnym), oraz częściowe – ten rodzaj stosowany jest, jeśli pacjentowi brakuje kilku zębów. Pod względem przenoszenia sił przez protezę na kość wyróżnia się protezy osiadające – przenoszą siły żucia na błonę śluzową, a ta przenosi je na kość, oraz nieosiadające, które wykorzystują podparcie na zębach naturalnych, jak protezy szkieletowe. Niestety w przypadku bezzębia nie jest możliwe wykonanie protez nieosiadających, chyba, że pacjent zdecyduje się na wszczepienie implantów zębowych – wówczas możliwe jest wykonanie protezy opartej na wszczepach. Protezy nieosiadające mają więcej zalet niż protezy osiadające, po pierwsze zapewniają one przenoszenie sił żucia w sposób fizjologiczny, bez obciążania błony śluzowej jamy ustnej. Po drugie w wyniku zachowania odpowiednio dużego obciążenia siłami żucia kość wyrostka nie ulega tak dużemu zanikowi – jest stymulowana do nieustannej przebudowy. W przypadku protez osiadających, czyli całkowitych obserwuje się zanik kości wyrostka – nie ma odpowiedniego obciążenia, więc element kostny nie wydaje się organizmowi potrzebny i ulega resorpcji (zanikaniu przez wchłanianie). Oczywiście zanik postępuje o wiele wolniej, niż w przypadku braku jakiegokolwiek uzupełnienia protetycznego po utracie zębów. Oprócz protez osiadających i nieosiadających możliwe jest jeszcze wykonanie uzupełnień kombinowanych, w których część sił żucia jest przenoszona na kość przez śluzówkę, a część przez korony teleskopowe osadzone na zębach naturalnych – oczywiście protezy teleskopowe są wykonywane u osób z częściowym uzębieniem, na którym możliwe jest oparcie takich konstrukcji.

Protezy częściowe osiadające stosowane do uzupełniania niewielkiej liczby brakujących zębów górnego lub dolnego łuku pokrywają kość wyrostka zębodołowego, która pozbawiona jest zębów, ponadto opierają się one w przypadku łuku górnego o część podniebienia, lecz nie leżą na całej jego powierzchni. W przypadku protezowania łuku dolnego protezą częściową pokrywana jest także część obszaru pod językiem. Proteza taka jest często mocowana na pozostałych zębach za pomocą klamer, zamków, zatrzasków czy zawiasów – są to elementy metalowe. Pozwalają one uniknąć konieczności stosowania kleju, jednak wielu pacjentów uważa je za mało estetyczne.

Protezy częściowe nieosiadające to protezy szkieletowe – są one proponowane pacjentom, u których luki zębowe nie są położone blisko siebie. Protezy szkieletowe składają się z części akrylowych lub nylonowych, które pokrywają bezzębne części łuków zębowych oraz łączników metalowych, które pozwalają połączyć ze sobą elementy akrylowe/nylonowe. Protezy te są wytrzymałe na obciążenia i pozwalają przenosić siły żucia na kość w sposób naturalny. Dodatkowo łączniki metalowe użyte do wykonania takich protez nie zajmują dużej powierzchni na podniebieniu lub obszarze podjęzykowym, dzięki czemu są one bardziej komfortowe w użytkowaniu, a przyzwyczajenie się do nich nie zajmuje wiele czasu. U pacjentów, którzy zdecydowali się na ten rodzaj uzupełnienia obserwuje się wolniejsze zanikanie kości. Protezy szkieletowe to większy wydatek, niż protezy częściowe osiadające lub protezy całkowte.

Protezy teleskopowe jak to już było wcześniej wspomniane opierają się częściowo na błonie śluzowej, a częściowo na koronach teleskopowych. Korony teleskopowe w takim przypadku składają się z dwóch części – korony wewnętrznej opartej na oszlifowanej koronie zęba oraz zewnętrznej osadzonej w protezie. Niewątpliwą zaletą protez teleskopowych jest wysoka estetyka oraz możliwość ich rozszerzenia, jeśli dojdzie do utraty kolejnych zębów. Ponadto są one wygodniejsze w użyciu oraz zapewniają mniejsze obciążenie pozostałego uzębienia resztkowego. Dbanie o protezy teleskopowe, a więc przede wszystkim utrzymywanie ich w czystości nie nastręcza większych trudności. Protezy teleskopowe nie są oparte na podniebieniu, dzięki czemu nie występuje odruch wymiotny, co ma często miejsce w początkowych fazach stosowania protez akrylowych na łuki górne. Wadą takich uzupełnień są wyższe niż w przypadku innych protez koszty.

Protezy całkowite mogą być wykonywane z akrylu lub nylonu, są to protezy osiadające. Stosowane są one do rehabilitacji protetycznej bezzębnych łuków zębowych. Ze względu na niewielkie możliwości uzyskania retencji w wielu przypadkach konieczne jest używanie kleju do protez, który pozwala je przytwierdzić – dotyczy to zwłaszcza płyty protezy górnej, opartej na podniebieniu. W protezach tych nie są stosowane metalowe elementy łączące, natomiast płyta protezy górnej może być wzmocniona specjalną siatką wykonaną ze stopu metali szlachetnych – zwykle stosowane są stopy złota i srebra. Pacjenci stosujący taki rodzaj uzupełnienia mają możliwość naturalnego uśmiechania się, żucia, ich twarz nie zostaje zniekształcona, co często obserwuje się w przypadku bezzębia. Wadą protez całkowitych osiadających jest jednak ograniczenie spożycia niektórych potraw, poza tym do takiego uzupełnienia trzeba się przyzwyczaić, co trwa w czasie. Poza tym błona śluzowa jest obciążana przez siły żucia w stopniu większym, niż naturalnie.

Pod względem materiałów użytych do konstruowania, można podzielić protezy na akrylowe oraz nylonowe. Akryl jest powszechnie stosowany – jest to materiał produkowany w rożnych kolorach, który pozwala na odbudowę zarówno sztucznych zębów, jak i części opartych o wyrostki zębodołowe czy też podniebienie. Akryl stosowany do wyrobu płyt protez jest koloru różowego, posiada on także w zależności od rodzaju imitacje naczyń w postaci ciemniejszych „żyłek”, które pozwalają na jeszcze lepsza imitację tkanek naturalnych. Akryl jest materiałem nieelastycznym, w niektórych przypadkach może on ulegać złamaniom – nie każde złamanie płyty protezy można jednak naprawić. Ponadto u niektórych osób występuje uczulenie (alergia) na akryl i z tego względu zastosowanie u nich protez na bazie akrylu nie jest możliwe. Akryl jest używany do wytwarzania zarówno protez częściowych, jak i całkowitych. W przypadku protez częściowych w akrylu zatapiane są elementy retencyjne z metali – takie jak klamry i zamki. Sztuczne zęby protez także wykonane są z akrylu, ale w kolorze imitującym naturalny – czyli białym lub kremowym. Zapewnia to dobrą estetykę, lecz nie tak doskonałą jak uzupełnienia ceramiczne.

Protezy nylonowe pojawiły się stosunkowo niedawno, są one polecane z wielu względów. Po pierwsze uzupełnienia nylonowe są lżejsze i elastyczne – pozwala to na wykonanie dużo cieńszych płyt protez, pacjent nie czuje nadmiernego obciążenia. Ponadto dzięki elastyczności nie łamią się one, przylegają bardzo dokładnie do wyrostków zębodołowych czy podniebienia. Nylon jest przezroczysty – pozwala to na ukrycie części pokrywających dziąsła, czy podniebienie – po prostu kolor tkanek miękkich prześwieca przez przezroczysty materiał, podobnie jak przez zwykłą folię. Oczywiście zęby umieszczone w takiej protezie nie są przezroczyste, lecz dopasowane do indywidualnych potrzeb. Jeśli chodzi o protezy częściowe osiadające, to jeśli wykonane są one z nylonu to nie wymagają użycia elementów metalowych – pozwala to na osiągnięcie o wiele lepszej estetyki, niż w przypadku protez akrylowych. Nylon nie uczula – jest więc doskonałą alternatywą dla osób uczulonych na akryl. Pacjenci stosujący protezy nylonowe szybko się do nich przyzwyczajają. Protezy nylonowe są nieco droższe od protez akrylowych, które są o wiele częściej stosowane.

Na protezy zwykle czeka się co najmniej kilka dni. W niektórych przypadkach istnieje jednak możliwość wykonania protezy natychmiastowej – metoda ta polega na umieszczeniu protezy w ustach pacjenta bezpośrednio po ekstrakcji (usunięciu) zębów, które tego wymagają. Nie odbywa się to jednak na jednej wizycie – aby wykonać taki rodzaj uzupełnienia konieczne jest wcześniejsze pobranie wycisków z jamy ustnej pacjenta. Na ich podstawie technik dentystyczny wykonuje model gipsowy i na nim dopiero protezę, którą przesyła do gabinetu. Lekarz w trakcie kolejnej wizyty usuwa zęby i w razie potrzeby dopracowuje uzupełnienie do potrzeb pacjenta. Nie każda osoba może jednak skorzystać z tej opcji – u niektórych pacjentów ma się do czynienia z bardzo rozchwianymi zębami, które jedynie w małym stopniu są związane z zębodołem – zwykle ma to miejsce w zaawansowanych chorobach przyzębia. Wówczas pobieranie wycisków nawet rzadkimi masami może grozić samoistnym wyrwaniem takiego niepewnego zęba – z tego powodu lekarze raczej rezygnują z wykonania protez natychmiastowych.

Oprócz protez natychmiastowych istnieją także protezy wczesne, które są wykonywane bezpośrednio po usunięciu zębów. Lekarz pobiera po ekstrakcji wycisk i przesyła go do laboratorium, gdzie wykonuje się zwykle w czasie 1-2 dni protezę na jego podstawie. Dzięki protezie wczesnej pacjent nie musi oczekiwać przez długi czas pozbawiony części zębów oraz wcześniej przyzwyczaja się do uzupełnienia. Wadą protezy wczesnej jest możliwość niedokładnego odwzorowania warunków anatomicznych – po ekstrakcji zębów zwykle mamy do czynienia z wystąpieniem obrzęków, które po wygojeniu się ran ustępują. Z tego względu istnieje potrzeba dopasowania protezy wczesnej w czasie późniejszym poprzez podścielenie – wiąże się to oczywiście z dodatkowymi kosztami.

Bibliografia:
1. Lehrbuch der zahnärztlichen Prothetik, Reinhard Marxkors, Deutscher Ärzteverlag, 2007
2. Kompromisse und Grenzen in der Prothetik, Harald Schrenker, Spitta Verlag GmbH & Co. KG, 2003
3. Protetyka stomatologiczna, Eugeniusz Spiechowicz, PZWL 2008

Wyszukiwane:

Protetyka oparta na implantach

admin — Thu, 07 Apr 2011 20:46:25 +0000

Implanty zębowe zyskują sobie coraz większą liczbę zwolenników, ponieważ są uzupełnieniami, które najdoskonalej imitują fizjologiczne przenoszenie sił powstających w trakcie żucia na kość. Ponadto wszczepy zębowe pozwalają na zatrzymanie szybkiej utraty kości wyrostka zębodołowego, która następuje na skutek utraty zęba i braku sił oddziałujących w tym miejscu na kość, które wcześniej stymulowały jej przebudowę. Zanikanie kości obserwowane jest także przy zastosowaniu tradycyjnych uzupełnień – największy stopień utraty kości występuje w przypadku protez osiadających, to jest opartych na błonie śluzowej jamy ustnej. Implanty zębowe mogą być stosowane do uzupełnień pojedynczych luk, wówczas stosowane są korony ceramiczne, które praktycznie nie są do odróżnienia od zębów naturalnych. Jeśli braki są bardziej rozległe, lub występuje bezzębie całkowite to możliwe jest umieszczenie na implantach konstrukcji protetycznych, takich jak mosty, czy protezy nakładkowe.

Protetyka, która wykorzystuje wszczepy zębowe do opierania większych konstrukcji różni się nieco od technik opierania uzupełnień na zębach naturalnych. Wynika to z faktu, że ząb naturalny położony jest w zagłębieniu kostnym zwanym zębodołem i połączony z tą strukturą w sposób dość elastyczny – możliwe są ruchy zęba w zębodole jako reakcja na obciążenia – ruchy te nie są zwykle zauważane przez pacjenta, gdyż dotyczą małych odległości. W przypadku implantu nie ma możliwości ruchu śruby wszczepionej w kość, gdyż w warunkach prawidłowych tkanka kostna zrasta się ze śrubą, co nazywane jest osseointegracją, jest to jeden z czynników przyjęcia się wszczepu zębowego. Prace protetyczne opierane na wszczepach muszą być tak przygotowane, aby nie powodowały nadmiernych obciążeń, ani przesunięć, gdyż grozi to uszkodzeniami zarówno samych implantów, jak i kości, z jaką są one zrośnięte.

Jak to już było wspomniane implanty mogą zostać użyte do uzupełnienia różnego typu braków zębowych – od luk pojedynczych, do całkowitego braku zębów – bezzębia całkowitego. Ilość implantów koniecznych do wykonania uzupełnienia jest różna w zależności od warunków panujących w jamie ustnej pacjenta, czyli ilości i rozmieszczenia zębów oraz ilości i jakości tkanki kostnej. Konstrukcje mogą być opierane albo wyłącznie na implantach, albo zarówno na implantach jak i zębach naturalnych.

W przypadku małych luk zębowych stosowane są albo pojedyncze implanty obok siebie, albo też mosty oparte na filarach z wszczepów. Luki w postaci braku od 1 do 2 zębów obok siebie są uzupełnienie za pomocą wszczepienia implantu imitującego korzeń zęba, na którym osadza się porcelanową koronę. Pozwala to na uniknięcie konieczności szlifowania dwóch (lub więcej) sąsiadujących z luką zębów pod korony, jak to ma miejsce w przypadku mostów tradycyjnych. Jeżeli braki zębowe dotyczą luki z brakiem 3 – 5 zębów to możliwe jest wykonanie albo samych implantów pojedynczych, albo też co najmniej dwóch implantów, które będą stanowiły filary dla mostu.

Możliwe jest także zastosowanie implantów jedynie jako części filarów utrzymujących konstrukcje, takie jak mosty protetyczne. Wówczas konieczne jest jednak oszlifowanie zęba naturalnego, który ma być filarem pod koronę mostu. Rozwiązanie takie może powodować osłabienie zęba naturalnego w wyniku odjęcia dużej części tkanek, a także może doprowadzić nawet do zapalenia miazgi i konieczności leczenia endodontycznego (kanałowego). Z punktu widzenia funkcjonalnego bardziej opłacalne jest opieranie konstrukcji całkowicie na wszczepach, ponieważ unika się nieodwracalnego zbierania tkanek często zupełnie zdrowych zębów.

Rozwiązaniami dla pacjentów z bezzębiem całkowitym są mosty oparte na wszczepach zębowych oraz protezy mocowane na nich za pomocą zatrzasków lub belki. Oba rozwiązania różnią się między sobą ilością wszczepów koniecznych do ich wykonania oraz ceną, co wynika z innej ilości implantów.

Most oparty na implantach jest uzupełnieniem stałym – czyli nie jest wyjmowany przez pacjenta z jamy ustnej. Zaletą mostu ceramicznego opartego na implantach jest komfort użytkowania – siły są przenoszone praktycznie tak samo jak w wypadku zębów naturalnych, czyli nie odczuwa się posiadania uzupełnienia. Most wykonywany dla pacjentów z bezzębiem nazywany jest całkowitym, odbudowuje on Do wykonania takiego rodzaju uzupełnienia w szczęce zwykle wykorzystywane jest minimum sześć implantów wszczepianych symetrycznie do wyrostka zębodołowego, w przypadku żuchwy (łuku dolnego) zdarza się, że wystarczają cztery wszczepy. Uzupełnienie to posiada bardzo wysoką estetykę oraz komfort użytkowania, natomiast wadą jest tu niewątpliwie cena.

Alternatywą dla osób pozbawionych zębów jest zastosowanie protezy zatrzaskowej opartej na wszczepach zębowych. Koszty takiego uzupełnienia są o wiele niższe niż w przypadku mostu ceramicznego. Rozwiązanie to w przeciwieństwie do protez tradycyjnych zapewnia większy komfort użytkowania i o wiele lepszy efekt kosmetyczny. Ponadto ze względu na możliwość wyciągania protezy z jamy ustnej pacjentowi łatwiej jest utrzymywać higienę na wysokim poziomie, co w przypadku każdego uzupełnienia protetycznego, a w szczególności implantów jest gwarancją jego długoletniego użytkowania. Tak jak w przypadku mostów opartych na wszczepach ilość implantów podtrzymujących protezę jest zależna od warunków anatomicznych jamy ustnej pacjenta. Istnieją rozwiązania oparte na czterech, trzech lub nawet dwóch wszczepach zębowych. W zależności od rodzaju protezy można umieścić łącznik w postaci kulek na implantach a pasującej matrycy na protezie, lub też można użyć belki łączącej dwa implanty, na których będzie się opierało uzupełnienie zębowe. Lekarz planując leczenie jest w stanie zapewnić wykonanej protezie stabilność, a co za tym idzie komfort użytkowania. Oparcie takiego wypełnienia na implantach pozwala uniknąć stosowania różnego rodzaju klejów, które często są konieczne do utrzymania tradycyjnych protez. Dodatkowo pacjent czuje się bezpieczniej, gdyż protezy oparte na implantach nie wypadają samoczynnie z jamy ustnej, jak to czasem ma miejsce przy użytkowaniu protez osiadających, co może prowadzić do dyskomfortu i utraty pewności siebie przez pacjenta.

Pomimo licznych zalet uzupełnień protetycznych opartych na implantach zębowych niestety nie każdy pacjent może sobie na nie pozwolić, nie tylko ze względów finansowych, ale także i przeciwwskazań, które uniemożliwiają wszczepienie implantów. U osób, które cierpią na ciężkie choroby ogólnoustrojowe, takie jak nowotwory, cukrzyca lub choroby układu sercowo-naczyniowego, choroby psychiczne oraz nadmiernie spożywają alkohol leczenie implantologiczne jest przeciwwskazane. Także niewystarczająca higiena jamy ustnej dyskwalifikuje pacjenta do przeprowadzenia tego typu leczenia.

Bibliografia:
1. Implantat-Prothetik, Wolfram Bücking, Ralf Suckert, Verlag Neuer Merkur GmbH, 1995
2. Implantatprothetik, Tom 2, Almut Rech, Verlag Neuer Merkur GmbH, 2004
3. Abnehmbare Implantatarbeiten, Axel Mühlhäuser, Verlag Neuer Merkur GmbH, 2004